روایت سردار فدوی از شهید کاظمی

برایمان از شهید کاظمی‌و تیپ ۸ نجف بگویید، خاطره ای از آن روزها یادتان هست؟

تیپ نجف مصداق همان حرفی بود که امام(ره) می‌گفتند: اگر صد وبیست و چهار هزار پیامبر(ص) یک جا جمع شوند و با هم کار کنند، باز هم مشکلی پیش نمی‌آید. ارتباط این‌ها با فرمانده‌شان و با هم ارتباط رئیس و مرئوس نبود. همه فکر می‌کردند که این کار باید برای خدا انجام شود، باید این جاده صاف شود، پس هر چه از دستم بربیاید، باید انجام بدهم، کسی به مقامش، به موقعیتش فکر نمی‌کرد و این وسط، اخلاق شهید کاظمی‌و روحیه بزرگ منشانه‌اش هم بی تاثیر نبود. همین بود که این تیپ از نظر نظم حرف نداشت. از نظر تاکتیک و تکنیک معروف بود. همین وحدت باعث می‌شد که مثلاً در یکی از همین عملیات‌ها، یک توپخانه در عرض یک ساعت و نیم روی ارتفاعات جابه جا شود و عملیات پیروز شود. مثلاً اصرار داشت که حتماً روز عملیات، ظهر به بچه‌های خط ناهار گرم بدهد. خیلی هوای بچه‌ها را داشت. شما کمتر تیپی را می‌بینید که موفقیت‌های تیپ نجف را داشته باشد. با تلفات بسیار اندک، عملیات پیروز می‌شد. یکبار یادم هست که فرمانده یک تیپ عراقی با کل نیروهایش به اسرارت گرفته شده بودند. فرمانده عراقی تحت تاثیر بسیار خاص آقای کاظمی‌قرار گرفت. شنیدیم وقتی برگشت با آنکه معمولاً فرمانده‌هایشان آدم‌های تغییر ناپذیری بودند، این یکی مبارز شده بود و جزو نیروهای سپاه سپاه بدر.

بعد از جنگ چطور؟ سردا کاظمی‌بعد از جنگ چطور بودند؟

آدم‌ها بعضی وقتها در یک بعد توانایی خاصی دارند و با قرار گرفتن در جاهای دیگر کم فروغ می‌شوند. اما آقای کاظمی‌بعد از جنگ در شرایط کاری کاملاً متفاوت، با سبک کاری متفاوت باز هم خوب عمل کرد. نموه اش، استراتژی اش برای برقراری امنیت در کردستان بود که باعث شد، مشی مسلحانه ضد انقلاب تغییر کند. سردا کاظمی‌آنها را به لحاظ فرهنگی، اجتماعی و سیاسی آنقدر تحت فشار قرار داد که ضد انقلاب مجبور به اتخاذ چنین تصمیمی‌شد. برای این همه موفقیت هم باید درون خوب باشد، درون که روبه را باشد، بیرون هم درست می‌شود و نتیجه کار برکت دارد. نیت، اثر وضعی اش را روی اعمال انسان می‌گذارد. بزرگی می‌گفت: موقعی که یک سنگی جلوی یک کاری که دارید انجام می‌دهید، پیدا می‌شود، بروید نیت را بررسی کنید. ببینید که خدشه به آن وارد شده است یا نه. توی این چند سال تا همین آخر که من شهید کاظمی‌را می‌شناختم این یکی از امور ثابتش بود.

یکی از خصوصیات مدیریتی شهید کاظمی‌را که فکر می‌کنید او را نسبت به دیگر مدیران برجسته کرده بود، بیان کنید.

شهید کاظمی‌به همه مسایل با هم می‌پرداخت. مثلاً نمی‌گفت فلانی تو برو دنبال مسایل فرهنگی من وقت ندارم و هر کاری هم می‌کرد در حین انجام دادن آن همه‌ی هم و غمش همان کار بود. مثلاً در حسینیه‌ای که در نیروی هوایی ساخت، اگر کسی ایشان را در حسینیه می‌دید فکر می‌کرد ایشان کاری جزء ساختن این حسینیه ندارند، چون برای ریزترین مطالب هم خودش وقت می‌گذاشت. اینجا یک اما دارد و آن اینکه هیچ وقت یادش نمی‌رفت کار را برای خدا انجام می‌دهد. در نتیجه انحصارطلب نبود. سعی می‌کرد اگر می‌شود هزار نفر هم شریک بشوند می‌رفت دست آنها را می‌گرفت که شما هم شریک شوید. در عین مدیریت، که حتی مثلاً برای ساخت حمام هم فکر کرده بود که اصولی بسازد تا سربازها مشکل پیدا نکنند، همه را در کار شرکت می‌داد. به همه می‌گفت چه کار بلدی؟ می‌خواست همه از برکت یک کار خدایی استفاده کنند. این طور نبود که بگوید من می‌کنم، همه برای خودم. نه این طور نبود. یکی دیگر از خصوصیات او لطافت روحش بود. شهید کاظمی‌بسیار آدم لطیفی بود. در عین اینکه کارهای سخت را می‌توانست انجام دهد، توی روضه‌ها، توی جمع خودمانی‌مان که نشسته بود، وقتی اسمی‌از امام حسین(ع) یا شهیدی می‌آمد فوری آدم احساس می‌کردکه از این دل مهربان تر و لطیف تر نیست. به طرفه العینی گریه م افتاد. نه رو دربایستی داشت نه خجالت می‌کشید. خیلی سریع احساسش بروز پیدا می‌کرد. جمع این به ظاهر تناقض‌ها در یک نفر خیلی پیدا نمی‌شود. شهید کاظمی‌دلش جمع اضداد بود.

منبع : http://shabestarnews.ir

همچنین ببینید

چهار تصویر از شهید احمد کاظمی‌به روایت از آقا عزیز

چهار تصویر از شهید احمد کاظمی‌به روایت از آقا عزیز تصویر اول: مرحله دوم عملیات …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *